Pagi-pagi sekali, seorang gadis kecil berlari ke kebun bersama kakeknya melihat pohon apel dan dengan bersemangat menanti hari memetik buahnya.
Di kebun
天亮了。小雨跑到里。
Hari sudah terang. Xiaoyu berlari ke halaman.
Xiaoyu
爷爷，你看！这个好大呀！
Kek, lihat! Apel ini besar sekali!
Kakek
对，又大又。
Benar, besar dan cantik.
Xiaoyu
我能吃吗？
Boleh aku makan?
Kakek
现在不行。它还不能吃。
Sekarang belum boleh. Apel itu belum bisa dimakan.
Menyiram air
爷爷给小雨一个。
Kakek memberikan sebuah gelas air kepada Xiaoyu.
Kakek
来，给它一点儿水。
Ayo, siram sedikit air untuknya.
Xiaoyu
好！能吃呀？
Baik! Kapan buahnya bisa dimakan, Kek?
Kakek
明天，后天……慢慢来。
Besok, lusa... pelan-pelan saja.
Xiaoyu
那我来看它！
Kalau begitu, setiap hari aku akan datang melihatnya!