Akhir pekan, seluruh keluarga pergi ke taman untuk menerbangkan layang-layang. Ayah berjanji menerbangkannya setinggi-tingginya, tetapi layang-layang itu terus jatuh, sampai akhirnya semua ikut berlari barulah ia mau terbang.
Minggu pagi
星期天早上，丁丁早早就醒了。
Minggu pagi, Dingding sudah bangun sangat awal.
Dingding
爸爸，你说过今天带我去放的！
Ayah, Ayah kan pernah bilang hari ini mau mengajakku ke taman untuk main layang-layang!
Ayah
我没忘。你看，在我手里呢。
Ayah tidak lupa. Lihat, layang-layangnya ada di tangan Ayah.
丁丁拿着那只红色的，一路上都在笑。
Dingding membawa layang-layang merah itu dan sepanjang jalan terus tersenyum.
Layang-layang yang tak mau terbang
里人不多，上也很大。
Di taman tidak banyak orang, dan angin di lapangan rumput juga bertiup kencang.
Ayah
看好了，爸爸让它得最高！
Perhatikan baik-baik, Ayah akan membuatnya terbang paling tinggi!
可是刚起来，又到了地上。
Tetapi layang-layang itu baru saja naik sedikit, lalu jatuh lagi ke tanah.
Dingding
爸爸，你不是说得最高吗？
Ayah, bukannya Ayah bilang akan terbang paling tinggi?
Berlari bersama
妈妈笑着说，三个人一起跑，就上去了。
Ibu tersenyum dan berkata, kalau bertiga berlari bersama, layang-layangnya pasti akan naik.
他们手着手，在上跑了起来。
Mereka bergandengan tangan dan mulai berlari di lapangan rumput.
Dingding
起来啦！它真的得很高！
Terbang! Layang-layangnya benar-benar terbang tinggi!
红色的在天上，全家人都跑得满头大汗。
Layang-layang merah itu melayang di langit, dan seluruh keluarga berlari sampai kepala mereka basah oleh keringat.