Berat badan Xiao Gang naik, dan naik tiga lantai tangga saja sudah terengah-engah. Sahabatnya mengajak lari pagi setiap hari, tetapi baru beberapa hari, kakinya sudah ingin menyerah.
Ajakan Sepulang Kerja
下班路上，小刚爬了三层楼，停下来。
Di jalan pulang kerja, Xiao Gang menaiki tiga lantai tangga lalu berhenti untuk mengatur napas.
Xiao Gang
你看，我才走几层楼就累成这样，肚子也大了。
Lihat, baru jalan beberapa lantai saja aku sudah selelah ini, perutku juga makin besar.
Xiao Jun
那明天早上跟我去公园吧，六点，门口见。
Kalau begitu besok pagi ikut aku lari di taman, ya. Jam enam, ketemu di gerbang.
Xiao Gang
六点啊……好吧，我一定到。
Jam enam, ya... Baiklah, aku pasti datang.
Kaki yang Ingin Menyerah
跑了四天，小刚一坐到长椅上就腿。
Sudah empat hari berlari, begitu duduk di bangku taman, Xiao Gang langsung memijat kakinya.
Xiao Gang
我的腿快不是我的了，明天能不能不来啊？
Kakiku rasanya sudah bukan milikku lagi. Besok boleh tidak usah datang?
Xiao Jun
别急，谁开始都这样。我们先快走，慢慢再跑。
Jangan buru-buru, semua orang begitu di awalnya. Kita jalan cepat dulu, nanti pelan-pelan baru lari.
Xiao Gang
行，那我再一个星期试试。
Oke, kalau begitu aku coba bertahan seminggu lagi.
Sebulan Kemudian
一个月后的清早，小刚跑在前面，回头笑着等小军。
Pagi hari sebulan kemudian, Xiao Gang berlari di depan, menoleh sambil tersenyum menunggu Xiao Jun.
Xiao Jun
你今天怎么比我还快？以前在后面喊累的是谁呀。
Hari ini kok kamu lebih cepat dariku? Dulu siapa ya yang di belakang terus teriak capek?
Xiao Gang
现在裤子了，晚上一躺下就睡着，吃饭也香。
Sekarang celanaku jadi longgar, malam begitu berbaring langsung tertidur, makan pun terasa nikmat.
Xiao Gang
那天你没让我放弃，明天还六点见！
Untung waktu itu kamu tidak membiarkan aku menyerah. Besok jam enam lagi ya!