Seorang pejabat meremehkan bahan murahan milik Cai Lun, sampai ia membentangkan selembar kertas tipis nan ringan di hadapan seluruh istana dan membuat semua orang terdiam.
Adegan 1: Cemoohan di Bengkel
东汉年间，宫里的堆满了、破布和旧渔网。
Pada masa Dinasti Han Timur, bengkel kerja di dalam istana penuh dengan kulit kayu, kain perca, dan jala ikan bekas.
Pejabat
蔡伦，你天天泡在这些破烂里，到底想弄出个什么名堂？
Cai Lun, setiap hari kamu berendam di tumpukan barang rongsokan ini, sebenarnya mau membuat apa?
Cai Lun
大人别急，这些便宜的材料，将来也许能又重又贵的。
Jangan tergesa-gesa, Tuan. Bahan-bahan murah ini kelak mungkin bisa menggantikan bilah bambu yang berat dan mahal.
Pejabat
？我看你是把脑子泡坏了。
Menggantikan bilah bambu? Kurasa otakmu sudah rusak karena kebanyakan direndam.
Adegan 2: Siang dan Malam di Bengkel
蔡伦把材料切碎、煮烂，再捞起薄薄的一层，铺在帘子上晾干。
Cai Lun mencincang bahan-bahan itu, merebusnya sampai lumat, lalu menyaring selapis tipis dan menghamparkannya di atas tirai untuk dijemur.
Cai Lun
太厚了，一写就破；太薄又散开，得慢慢试。
Kalau terlalu tebal, baru ditulis sudah sobek; kalau terlalu tipis, malah buyar. Takarannya harus dicoba pelan-pelan.
一次次失败，他的手被烫起了泡，可帘子上的那层东西越来越。
Gagal berkali-kali, tangannya melepuh kena air panas, tetapi lapisan di atas tirai itu semakin lama semakin rata.
Cai Lun
成了……这一回，总算成了。
Jadi... kali ini, akhirnya berhasil juga.
Adegan 3: Di Hadapan Seluruh Istana
几个月后，蔡伦双手捧着一卷东西，走进了大殿。
Beberapa bulan kemudian, Cai Lun masuk ke aula besar sambil menyunggi segulung benda dengan kedua tangan.
Kaisar
你献上的是何物？看着比绸缎还轻。
Apa yang kamu persembahkan itu? Kelihatannya lebih ringan daripada sutra.
Cai Lun
回陛下，此物叫做纸，又轻又便宜，写字十分顺手。
Hamba melapor kepada Yang Mulia, benda ini bernama kertas. Ringan, murah, dan sangat enak dipakai menulis.
他提笔一挥，清清楚楚地留在了纸上，满殿的人都安静了下来。
Ia mengangkat kuas dan mengayunkannya sekali, jejak tinta pun tertinggal jelas di atas kertas, dan seisi aula seketika hening.
Adegan 4: Sebuah Tundukan Kepala
Kaisar
好！从今往后，朝廷的文书就用此纸，称它‘蔡侯纸’。
Bagus! Mulai sekarang, dokumen istana memakai kertas ini, dan kita sebut ia "kertas Cai Hou".
那位曾经讥笑他的官员，红着脸挤到了人群前面。
Pejabat yang dulu menertawakannya berdesakan ke depan kerumunan dengan wajah merah padam.
Pejabat
蔡大人，先前是我，您别往心里去。
Tuan Cai, dulu saya punya mata tetapi tidak mengenali Gunung Tai. Mohon jangan diambil hati.
Cai Lun
大人言重了，往后天下读书人都用得上它，这才是我盼的。
Tuan terlalu merendah. Kelak para pelajar di seluruh negeri bisa memakainya, itulah yang saya harapkan.