Promotion

Filsafat · HSK 6

Angpao Kosong

Seorang kakek penjual kaligrafi di pasar Tahun Baru membuat seorang gadis muda memikirkan kembali apa yang sebenarnya ingin ia mohonkan.

Sudut pasar akhir tahun

腊月二十八,集市挤得,林晚却被角落里一个写的老人吸引住了。

làyuèèrshíbā,jíshìjǐdéshuǐxièbùtōng,línwǎnquèbèijiǎoluòlǐyígèxiěchūnliándelǎorénxīyǐnzhùle。

Tanggal dua puluh delapan bulan kedua belas penanggalan Imlek, pasar sesak sampai tak ada celah, tetapi Lin Wan justru terpikat pada seorang kakek penulis syair Imlek di sebuah sudut.

他面前的红纸上只有四个字:心安即归。

tāmiànqiándehóngzhǐshàngzhǐyǒusìgèzì:xīnānjíguī。

Di atas kertas merah di hadapannya hanya ada empat aksara: hati tenteram adalah pulang.

Lin Wan

老先生,别人都写,您怎么写这个呀?

lǎoxiānshēng,biéréndōuxiězhāocáijìnbǎo,nínzěnmexiězhègeya?

Kek, orang lain semua menulis 'semoga rezeki melimpah', kenapa Kakek menulis yang ini?

Orang tua

钱财年年求,求来求去,心反倒越来越空喽。

qiáncáiniánniánqiú,qiúláiqiúqù,xīnfǎndǎoyuèláiyuèkōnglou。

Harta dimohon setiap tahun, dimohon ke sana kemari, hati malah makin lama makin kosong.

林晚笑了笑,没接话,掏出手机扫了二维码。

línwǎnxiàolexiào,méijiēhuà,tāochūshǒujīsǎoleèrwéimǎ。

Lin Wan tersenyum, tidak menanggapi, lalu mengeluarkan ponsel dan memindai kode QR untuk membayar.

Angpao kosong

付完钱,老人却从抽屉里摸出一个空红包,地塞到她手里。

fùwánqián,lǎorénquècóngchōutìlǐmōchūyígèkōnghóngbāo,zhèngzhòngdìsāidàotāshǒulǐ。

Setelah membayar, sang kakek justru merogoh laci, mengambil sebuah angpao kosong, lalu menyelipkannya ke tangan Lin Wan dengan sungguh-sungguh.

Lin Wan

里头是空的呀,您是不是忘放东西了?

lǐtoushìkōngdeya,nínshìbushìwàngfàngdōngxīle?

Dalamnya kosong, Kek. Apa Kakek lupa memasukkan sesuatu?

Orang tua

不空。你把今年最放下的那件事,写下来,封进去。

bùkōng。nǐbǎjīnniánzuìshèbùdéfàngxiàdenàjiànshì,xiěxiàlái,fēngjìnqù。

Tidak kosong. Tulislah hal yang tahun ini paling berat kamu lepaskan, lalu masukkan dan segel.

Orang tua

等明年这个时候再拆开,看看还放不放得下。

děngmíngniánzhègeshíhòuzàichāikāi,kànkànháifàngbufàngdéxià。

Tunggu sampai waktu yang sama tahun depan, buka lagi, lihat apakah kamu sudah bisa melepaskannya.

林晚握着那个的红包,忽然觉得它沉得很。

línwǎnwòzhenàgeqīngpiāopiāodehóngbāo,hūránjuédetāchéndéhěn。

Lin Wan menggenggam angpao yang ringan itu, tetapi tiba-tiba merasa isinya sangat berat.

Malam Tahun Baru

夜,烟花在窗外炸响,林晚一个人坐在出租屋里。

chúxīyè,yānhuāzàichuāngwàizhàxiǎng,línwǎnyígèrénzuòzàichūzūwūlǐ。

Malam Tahun Baru, kembang api meledak di luar jendela, dan Lin Wan duduk sendirian di kamar kosnya.

她本想写下那份没争到的,可笔尖悬在纸上,迟迟落不下去。

tāběnxiǎngxiěxiànàfènméizhēngdàodeshēngzhí,kěbǐjiānxuánzàizhǐshàng,chíchíluòbúxiàqù。

Semula ia ingin menulis tentang promosi jabatan yang gagal ia raih, tetapi ujung penanya menggantung di atas kertas dan tak kunjung turun.

手机里躺着母亲三天前发来的消息,她一直没回。

shǒujīlǐtǎngzhemǔqīnsāntiānqiánfāláidexiāoxī,tāyìzhíméihuí。

Di ponselnya masih ada pesan dari ibunya tiga hari lalu yang belum ia balas.

Lin Wan

原来我真正没放下的,根本不是那份工作。

yuánláiwǒzhēnzhèngméifàngxiàde,gēnběnbúshìnàfèngōngzuò。

Ternyata yang sebenarnya belum bisa kulepaskan sama sekali bukan pekerjaan itu.

她拨通了那个号码,听筒里很快传来母亲带着哭腔的笑。

tābōtōnglenàgehàomǎ,tīngtǒnglǐhěnkuàichuánláimǔqīndàizhekūqiāngdexiào。

Ia menekan nomor itu, dan tak lama dari gagang telepon terdengar tawa ibunya yang diwarnai isak.

Setahun kemudian

第二年腊月,林晚又挤进那条集市,特意绕到那个角落。

dìèrniánlàyuè,línwǎnyòujǐjìnnàtiáojíshì,tèyìràodàonàgejiǎoluò。

Bulan kedua belas tahun berikutnya, Lin Wan kembali berdesakan di pasar itu dan sengaja memutar ke sudut yang sama.

老人还在,红纸上依旧是那四个字。

lǎorénháizài,hóngzhǐshàngyījiùshìnàsìgèzì。

Sang kakek masih ada, dan di kertas merah itu masih tertulis keempat aksara yang sama.

Lin Wan

老先生,您那个红包我拆了。里头那件事,早放下了。

lǎoxiānshēng,nínnàgehóngbāowǒchāile。lǐtounàjiànshì,zǎofàngxiàle。

Kek, angpao dari Kakek sudah saya buka. Hal di dalamnya sudah lama saya lepaskan.

Orang tua

放下了就好。今年还要不要一个?

fàngxiàlejiùhǎo。jīnniánháiyàobuyàoyígè?

Syukurlah kalau sudah lepas. Tahun ini mau satu lagi?

Lin Wan

要。这回我想封一句谢谢妈,等明年回家亲手给她。

yào。zhèhuíwǒxiǎngfēngyíjùxièxièmā,děngmíngniánhuíjiāqīnshǒugěitā。

Mau. Kali ini saya ingin menyegel satu kalimat terima kasih untuk Ibu, dan tahun depan saya serahkan sendiri saat pulang ke rumah.

Kata kunci