Seorang penulis tua mengajar di sekolah yang nyaris tanpa murid dan mengira hidupnya tak lagi berarti, sampai sepucuk surat lama memaksanya menengok kembali inti sejati dari kehidupan manusia.
Perapian dan kursi-kursi kosong
的风从窗缝里钻进来，把桌上那盏台灯吹得直晃。
Angin bulan Desember menyusup lewat celah jendela, membuat lampu meja di atas meja bergoyang-goyang.
李老师把围巾又紧了紧，低头在本上写下今天的第七行字。
Guru Li mengencangkan syalnya sekali lagi, lalu menunduk menulis baris ketujuh hari ini di buku persiapan mengajar.
教室里只坐着三个学生，后排那一大片椅子，空得发凉。
Di ruang kelas hanya duduk tiga murid, dan deretan kursi kosong di belakang terasa dingin menusuk.
Guru Li
都坐前面来吧，挤一挤暖和。
Duduklah di depan semua, berdesakan biar hangat.
他笑着招手，可笔记本翻到中途，忽然停住了——三十年前，台下坐着上千人。
Ia tersenyum sambil melambaikan tangan, tetapi saat membolak-balik buku catatan, tiba-tiba ia terhenti. Tiga puluh tahun lalu, di bawah panggung duduk ribuan orang.
Halaman-halaman tulisan lama
夜里他翻出旧文集，一页页看，越看心里越空。
Malam harinya ia mengeluarkan kumpulan tulisan lamanya dan membacanya halaman demi halaman; makin dibaca, hatinya makin hampa.
Guru Li
这些话，写得真漂亮，可里头一个真心都没有。
Kata-kata ini memang indah ditulis, tetapi di dalamnya tak ada setitik pun ketulusan.
他记得自己当年坐在贵宾席上，端着酒杯，把同行的作品得一文不值。
Ia ingat dulu duduk di kursi tamu kehormatan, memegang gelas anggur, dan mencemooh karya rekan sesama penulis sampai tak berharga sepeser pun.
Guru Li
我追了半辈子那些神圣的大词，到头来，手里空空。
Setengah hidupku kukejar kata-kata agung yang suci itu, dan pada akhirnya, tanganku kosong.
他合上书，吹灭灯，觉得真正的人，大概一辈子也轮不到自己。
Ia menutup buku, memadamkan lampu, dan merasa orang yang sungguh-sungguh mulia mungkin seumur hidup pun takkan jatuh gilirannya kepada dirinya.
Surat dari tempat jauh
几天后，门房送来一封贴着外地邮票的信，纸都被翻软了。
Beberapa hari kemudian, penjaga pintu mengantarkan sepucuk surat berperangko dari luar daerah, kertasnya sudah lembek karena terlalu sering dibolak-balik.
Pengirim surat
老师，您还记得那个总忘带笔的学生吗？您把自己的钢笔塞给了我。
Guru, apakah Guru masih ingat murid yang selalu lupa membawa pena itu? Guru menjejalkan pulpen Guru sendiri ke tangan saya.
Pengirim surat
您当时只说了一句：别盯着掌声，盯着你心里那个。
Waktu itu Guru hanya mengatakan satu kalimat: jangan terpaku pada tepuk tangan, tataplah inti di dalam hatimu.
Pengirim surat
这二十年，我把这句话教给了我的学生，一茬又一茬。
Dua puluh tahun ini, kalimat itu saya ajarkan kepada murid-murid saya, angkatan demi angkatan.
读到这儿，李老师手一抖，那支早就没墨的旧钢笔，从笔筒里滚了出来。
Sampai di sini, tangan Guru Li gemetar, dan pulpen tua yang tintanya sudah lama habis itu menggelinding keluar dari tempat pensil.
Sang inti
第二天上课，李老师没翻本，只把那支旧钢笔放在桌上。
Pada pelajaran keesokan harinya, Guru Li tidak membuka buku persiapan mengajar, hanya meletakkan pulpen tua itu di atas meja.
Guru Li
我从前以为，在贵宾席上，在的大厅里。
Dulu saya mengira kemuliaan itu ada di kursi tamu kehormatan, di aula megah yang dihiasi lampion dan rangkaian bunga.
Guru Li
原来它就藏在一支借出去的笔里，藏在你们肯不肯往前坐这点小事里。
Ternyata ia bersembunyi di dalam sebatang pena yang dipinjamkan, di dalam hal sepele: apakah kalian mau duduk lebih ke depan atau tidak.
三个学生，没太听懂，却都把椅子往前挪了挪。
Ketiga murid itu saling berpandangan bingung, tidak begitu mengerti, tetapi masing-masing tetap menggeser kursinya sedikit ke depan.
窗外还是的风，李老师却第一次觉得，这间冷教室，是热的。
Di luar jendela angin bulan Layue masih berembus, namun untuk pertama kalinya Guru Li merasa ruang kelas yang dingin ini terasa hangat.