คืนหนึ่ง ข้อความจากคนแปลกหน้าทำให้เธอนึกออกอย่างไม่คาดคิดว่าเป็นเพื่อนสมัยมัธยมต้นที่ห่างกันมาหลายปี
ข้อความตอนสามทุ่ม
晚上九点，小静喝着茶，响了一下。
สามทุ่ม เสี่ยวจิ้งกำลังจิบชาอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทีหนึ่ง
คนแปลกหน้า
你好，请问你还是住在学校后面那条街吗？
สวัสดี ขอถามหน่อย เธอยังอยู่ที่ถนนหลังโรงเรียนเหมือนเดิมไหม
เสี่ยวจิ้ง
你是谁呀？我不太了。
คุณเป็นใครเหรอ ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว
คนแปลกหน้า
我是李明啊，的时候我坐你后面！
หลี่หมิงไง ตอนมัธยมต้นฉันนั่งหลังเธอเลยนะ
สิบปีที่ผ่านไป
เสี่ยวจิ้ง
李明！是你呀！我们都十年没见了。你现在做什么工作？
หลี่หมิง เธอนี่เอง สิบปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ตอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่
หลี่หมิง
我当了，教数学。你呢？
ฉันเป็นครูแล้ว สอนคณิตศาสตร์ แล้วเธอล่ะ
เสี่ยวจิ้ง
我在医院上班，是个。
ฉันทำงานที่โรงพยาบาล เป็นหมอ
หลี่หมิง
哈哈，你小时候就说想帮病人，真的做到了！
ฮ่า ๆ ตอนเด็ก ๆ เธอบอกว่าอยากช่วยคนป่วย ตอนนี้ทำได้จริง ๆ แล้ว
นัดกันวันเสาร์
เสี่ยวจิ้ง
这个星期六有空吗？出来喝杯吧。
วันเสาร์นี้ว่างไหม ออกมาดื่มกาแฟกันสักแก้ว
หลี่หมิง
好啊！还是学校门口那家店，怎么样？
ได้เลย ร้านกาแฟหน้าประตูโรงเรียนเหมือนเดิมเป็นไง
เสี่ยวจิ้ง
好！那家店还在，太好了。
ได้ ร้านนั้นยังอยู่อีกเหรอ ดีจังเลย
她放下，笑了。原来老朋友一直都在。
เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วยิ้ม ที่แท้เพื่อนเก่าก็ยังอยู่ตรงนั้นมาตลอด