เธอทำได้อยู่แล้ว

晚上十点了，小李还坐在桌子前看书。

สี่ทุ่มแล้ว เสี่ยวหลี่ยังนั่งจ้องหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ

她看了半天，一个字也没记住。

เธอมองอยู่ตั้งนาน แต่จำไม่ได้สักตัว

เสี่ยวอวี่

怎么了？你的脸这么白。

เป็นอะไรไป หน้าเธอซีดขนาดนี้

เสี่ยวหลี่

明天要考试，我有点儿害怕。

พรุ่งนี้ต้องสอบแล้ว ฉันกลัวนิดหน่อย

เสี่ยวอวี่

这半年你天天都在学习，我都看见了。

ครึ่งปีมานี้เธอเรียนทุกวันเลย ฉันเห็นหมดนะ

เสี่ยวหลี่

可是我怕成绩不好，对不起爸爸妈妈。

แต่ฉันกลัวคะแนนไม่ดี แล้วจะรู้สึกผิดกับพ่อแม่

เสี่ยวอวี่

别担心啦，先把书放下，跟我出去走走。

ไม่ต้องกังวลน่า วางหนังสือลงก่อน ออกไปเดินเล่นกับฉันหน่อย

两个人下楼，在小店里买了两杯热茶。

ทั้งสองลงจากตึก แล้วซื้อชาร้อนสองแก้วที่ร้านเล็ก ๆ

外面很安静，风吹在脸上，很舒服。

ข้างนอกเงียบมาก ลมพัดมาโดนหน้า รู้สึกสบายจัง

เสี่ยวหลี่

谢谢你呀，现在我没那么紧张了。

ขอบใจนะ ตอนนี้ฉันไม่เครียดเท่าเมื่อกี้แล้ว

เสี่ยวอวี่

你早点儿睡，明天好好考。

เธอนอนแต่หัวค่ำนะ พรุ่งนี้ทำข้อสอบให้เต็มที่

回到房间，小李把茶喝完，笑着关上了灯。

พอกลับถึงห้อง เสี่ยวหลี่ดื่มชาจนหมดแก้ว ยิ้มแล้วปิดไฟ