เสี่ยวหงลากกระเป๋าเดินทางลงจากรถไฟ เหยียบเมืองใหญ่เป็นครั้งแรกเพื่อไล่ตามความฝัน ถนนหนทางอึกทึก ตึกสูงเสียดฟ้า และพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งกำลังรอเธออยู่หน้าโรงแรม
เพิ่งลงจากรถไฟ
火车一停，小红就拉着下来了。
พอรถไฟหยุด เสี่ยวหงก็ลากกระเป๋าเดินลงมาทันที
她抬头一看，街道两边全是，比照片里还要高。
เธอเงยหน้าขึ้นมอง สองข้างถนนมีแต่ตึกสูง สูงกว่าในรูปถ่ายเสียอีก
“这就是大城市啊。”她小声地对自己说。
นี่แหละคือเมืองใหญ่ เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
宾馆门口，有个人一边招手一边大声叫她的名字。
ที่หน้าประตูโรงแรม มีคนหนึ่งโบกมือพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อเธอ
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องมารับ
พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง
小红，这边！路上累不累呀？
เสี่ยวหง ทางนี้ เดินทางมาเหนื่อยไหม
เสี่ยวหง
哥，还好。就是有点，怕做不好这份工作。
พี่ ก็ไม่เท่าไหร่ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย กลัวทำงานนี้ได้ไม่ดี
พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง
别怕，刚来谁都这样。你要是真喜欢，就慢慢来。
ไม่ต้องกลัว มาใหม่ ๆ ใครก็เป็นแบบนี้ ถ้าเธอชอบวาดรูปจริง ๆ ก็ค่อยเป็นค่อยไป
เสี่ยวหง
嗯，我都来了，再难也不会的。
อื้ม มาถึงขนาดนี้แล้ว ต่อให้ยากแค่ไหนก็จะไม่เสียใจ
มื้อเย็นริมหน้าต่าง
他们找了家小，坐在窗户旁边。
ทั้งสองหาร้านอาหารเล็ก ๆ ร้านหนึ่ง แล้วนั่งลงข้างหน้าต่าง
窗外的太阳慢慢了，街上的灯一盏一盏亮了起来。
นอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบเขา ไฟตามถนนสว่างขึ้นทีละดวง
พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง
你看，这座城市晚上更好看。慢慢你就会了。
ดูสิ เมืองนี้ตอนกลางคืนสวยกว่าอีก อีกไม่นานเธอก็จะชินเอง
小红看着满街的灯光，第一次觉得这里也没那么可怕。
เสี่ยวหงมองแสงไฟที่เต็มถนน เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าที่นี่ก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น