เสี่ยวฮวาซ่อนกระดาษข้อสอบที่ได้คะแนนไม่ดี แล้วไปนั่งอยู่คนเดียวที่สนามหลังโรงเรียน เสี่ยวฟางเพื่อนสนิทตามหาเขาจนเจอ และอยู่เป็นเพื่อนเขาจนฟ้ามืด
กระดาษที่ถูกคว่ำลง
下课了，老师把考试发下来。
เลิกคาบเรียนแล้ว คุณครูแจกกระดาษข้อสอบคืน
小华看了一眼，很快就把翻过去，盖在桌子上。
เสี่ยวฮวามองคะแนนแวบเดียว แล้วรีบพลิกกระดาษข้อสอบคว่ำลงบนโต๊ะ
เพื่อนร่วมโต๊ะ
哎，你考多少分啊？给我看看呗。
เฮ้ย เธอสอบได้กี่คะแนน ขอดูหน่อยสิ
เสี่ยวฮวา
没什么好看的，你别管了。
ไม่มีอะไรน่าดูหรอก อย่ามายุ่งเลย
他把塞进书包，一个人走出了教室。
เขายัดกระดาษข้อสอบใส่กระเป๋านักเรียน แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปคนเดียว
ขั้นบันไดหลังโรงเรียน
小华坐在操场后边的上，低着头，不想说话。
เสี่ยวฮวานั่งอยู่บนขั้นบันไดหลังสนามกีฬา ก้มหน้า ไม่อยากพูดอะไร
小芳找了他半天，最后在这里看见了他。
เสี่ยวฟางตามหาเขาอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็มาเจอเขาที่นี่
เสี่ยวฟาง
我就知道你在这儿。是不是了？
รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องอยู่ตรงนี้ สอบพังใช่ไหม
เสี่ยวฮวา
我怕回家爸妈说我，也怕同学我。
ฉันกลัวกลับบ้านไปแล้วพ่อแม่จะดุ แล้วก็กลัวเพื่อน ๆ จะหัวเราะเยาะ
小芳没说话，在他旁边坐了下来。
เสี่ยวฟางไม่พูดอะไร เพียงแต่นั่งลงข้าง ๆ เขา
จนกระทั่งฟ้ามืด
เสี่ยวฟาง
把拿出来，咱们看看错在哪儿。
เอากระดาษข้อสอบออกมาสิ เรามาดูกันว่าผิดตรงไหน
两个人一道一道地看，小华慢慢说出了哪里没听懂。
ทั้งสองคนไล่ดูทีละข้อ เสี่ยวฮวาค่อย ๆ บอกออกมาว่าตรงไหนที่เขาฟังไม่เข้าใจ
เสี่ยวฮวา
其实没我想的那么难，刚才我连看都不敢看。
จริง ๆ แล้วไม่ได้ยากอย่างที่คิดเลย เมื่อกี้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ
เสี่ยวฟาง
天快黑了，我你回家。下次咱们一起。
ฟ้าจะมืดแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับบ้าน คราวหน้าเรามาทบทวนด้วยกันนะ
走到校门口，小华回头看了一眼那片，轻轻松了口气。
พอเดินมาถึงประตูโรงเรียน เสี่ยวฮวาหันกลับไปมองขั้นบันไดตรงนั้นแวบหนึ่ง แล้วถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ