เสี่ยวกังน้ำหนักขึ้น เดินขึ้นบันไดสามชั้นก็หอบแล้ว เพื่อนสนิทชวนเขาไปวิ่งทุกเช้า แต่วิ่งได้ไม่กี่วันขาทั้งสองข้างก็อยากจะยอมแพ้
คำชวนตอนเลิกงาน
下班路上，小刚爬了三层楼，停下来。
ระหว่างทางกลับจากที่ทำงาน เสี่ยวกังเดินขึ้นบันไดสามชั้นแล้วต้องหยุดหอบ
เสี่ยวกัง
你看，我才走几层楼就累成这样，肚子也大了。
ดูสิ ฉันเพิ่งเดินไม่กี่ชั้นก็เหนื่อยขนาดนี้ พุงก็ใหญ่ขึ้นด้วย
เสี่ยวจวิน
那明天早上跟我去公园吧，六点，门口见。
งั้นพรุ่งนี้เช้าไปวิ่งที่สวนสาธารณะกับฉันเถอะ หกโมง เจอกันที่ประตู
เสี่ยวกัง
六点啊……好吧，我一定到。
หกโมงเลยเหรอ… ก็ได้ ฉันไปแน่นอน
ขาที่อยากยอมแพ้
跑了四天，小刚一坐到长椅上就腿。
วิ่งมาได้สี่วัน พอเสี่ยวกังนั่งลงบนม้านั่งยาวก็นวดขาทันที
เสี่ยวกัง
我的腿快不是我的了，明天能不能不来啊？
ขาฉันแทบจะไม่ใช่ของฉันแล้ว พรุ่งนี้ไม่มาได้ไหม
เสี่ยวจวิน
别急，谁开始都这样。我们先快走，慢慢再跑。
ใจเย็น ๆ ใคร ๆ ตอนเริ่มก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เราเดินเร็ว ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ วิ่ง
เสี่ยวกัง
行，那我再一个星期试试。
ได้ งั้นฉันจะอดทนอีกสักหนึ่งสัปดาห์ดู
หนึ่งเดือนต่อมา
一个月后的清早，小刚跑在前面，回头笑着等小军。
เช้าตรู่ของหนึ่งเดือนต่อมา เสี่ยวกังวิ่งนำอยู่ข้างหน้า หันกลับมายิ้มรอเสี่ยวจวิน
เสี่ยวจวิน
你今天怎么比我还快？以前在后面喊累的是谁呀。
วันนี้ทำไมนายวิ่งเร็วกว่าฉันอีก เมื่อก่อนใครกันนะที่วิ่งตามหลังแล้วร้องว่าเหนื่อย
เสี่ยวกัง
现在裤子了，晚上一躺下就睡着，吃饭也香。
ตอนนี้กางเกงหลวมแล้ว กลางคืนพอล้มตัวลงนอนก็หลับ กินข้าวก็อร่อย
เสี่ยวกัง
那天你没让我放弃，明天还六点见！
โชคดีที่วันนั้นนายไม่ปล่อยให้ฉันเลิกกลางคัน พรุ่งนี้เจอกันหกโมงเหมือนเดิม