นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวเวียดนามในจีนชวนเพื่อนร่วมหอไปกินหม้อไฟ แต่คำตอบสุภาพของเพื่อนกลับทำให้เขาเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดเล็ก ๆ เผยให้เห็นความต่างในวิธีพูดจาของคนเวียดนามกับคนจีน
คำชวนไปกินหม้อไฟ
搬进的第一个周末，阿明就敲开了对面的门。
สุดสัปดาห์แรกหลังย้ายเข้าหอพัก อาหมิงก็ไปเคาะประตูห้องตรงข้าม
อาหมิง
李伟，晚上一起去吃吧？我！
หลี่เหว่ย เย็นนี้ไปกินหม้อไฟด้วยกันไหม เราเลี้ยงเอง
หลี่เหว่ย
啊……今天有点忙，吧。
อ่า… วันนี้เรายุ่งนิดหน่อย ไว้วันหลังแล้วกัน
อาหมิง
哦，好吧。那你忙。
อ๋อ ก็ได้ งั้นนายยุ่งต่อไปเถอะ
ความเข้าใจผิด
阿明一个人去吃了，心里有点不舒服。
อาหมิงไปกินหม้อไฟคนเดียว ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
อาหมิง
他是不是不喜欢我？“”到底是哪天啊？
เขาไม่ชอบเราหรือเปล่านะ แล้วคำว่า ไว้วันหลัง ที่ว่านี่ ตกลงคือวันไหนกันแน่
回到，他看见李伟正坐在桌子前看书，桌上一点饭菜都没有。
พอกลับถึงหอพัก เขาเห็นหลี่เหว่ยกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ บนโต๊ะไม่มีข้าวปลาอาหารสักอย่าง
อาหมิง
你不是很忙吗？怎么饭也没吃？
ไม่ใช่ว่ายุ่งมากเหรอ แล้วทำไมข้าวยังไม่ได้กินอีก
พูดออกมาตรง ๆ
หลี่เหว่ย
我没那么忙。我怕你刚来，钱不够花，就……没好意思让你请。
ที่จริงเราไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น เรากลัวว่านายเพิ่งมาถึง เงินอาจไม่พอใช้ ก็เลย… เกรงใจจนไม่กล้าให้นายเลี้ยง
อาหมิง
是这样！在越南，不想去我们会直接说，我还以为你我呢。
ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง ที่เวียดนาม ถ้าไม่อยากไปพวกเราจะพูดออกมาตรง ๆ เลย เรานึกว่านายเกลียดเราเสียอีก
หลี่เหว่ย
哈哈，下次我直接说。走，店还没关，我请你！
ฮ่าฮ่า คราวหน้าเราจะพูดตรง ๆ ไปกันเถอะ ร้านหม้อไฟยังไม่ปิด คราวนี้เราเลี้ยงนายเอง
两个人笑着冲出了门，路灯把他们的影子拉得很长。
สองคนหัวเราะแล้ววิ่งพรวดออกไปนอกประตู แสงไฟถนนทอดเงาของทั้งคู่ให้ยาวเฟื้อย