หญิงสาวที่เติบโตมาใต้โดมคอนกรีตได้รับเชิญให้ลองใช้เครื่องที่จำลองสิ่งซึ่งคนทั้งเมืองลืมไปแล้วแม้กระทั่งชื่อของมัน
คำเชิญที่แปลกประหลาด
林晓住在地下城三十年，从没见过一棵真正的树。
หลินเสี่ยวอาศัยอยู่ในเมืองใต้ดินมาสามสิบปี ไม่เคยเห็นต้นไม้จริง ๆ สักต้นเลย
นักวิจัย
我们造了一台机器，能让你从前的。
เราสร้างเครื่องขึ้นมาเครื่องหนึ่ง มันทำให้คุณสัมผัสผืนป่าในอดีตได้
หลินเสี่ยว
？那个词我只在旧书里读到过。
ผืนป่าหรือคะ คำนั้นฉันเคยอ่านเจอแต่ในหนังสือเก่า ๆ เท่านั้น
นักวิจัย
戴上，闭上眼睛，慢慢呼吸就行。
ขอให้สวมหมวกครอบศีรษะ หลับตาลง แล้วค่อย ๆ หายใจ เท่านี้ก็พอ
ก้าวเข้าสู่ผืนป่า
一亮，林晓突然站在一片绿色之中。
พอหมวกครอบศีรษะสว่างขึ้น หลินเสี่ยวก็ยืนอยู่กลางผืนสีเขียวขึ้นมาทันที
阳光穿过树叶，落在她脸上，温暖又柔软。
แสงแดดลอดผ่านใบไม้ ตกลงบนใบหน้าของเธอ ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน
หลินเสี่ยว
这风……还有这味道，太真实了！
สายลมนี้… แล้วก็กลิ่นนี้อีก มันเหมือนจริงมากเลยค่ะ
她伸手碰了碰树皮，的触感让她忍不住流泪。
เธอยื่นมือไปแตะเปลือกไม้ สัมผัสที่หยาบกร้านทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ความจริงที่ซ่อนอยู่
หลินเสี่ยว
这么美的地方，为什么我们要藏在地下？
ที่ที่สวยงามขนาดนี้ ทำไมพวกเราถึงต้องหลบซ่อนอยู่ใต้ดินคะ
นักวิจัย
因为这片，一百年前就了。
เพราะผืนป่าแห่งนี้หายไปตั้งแต่เมื่อร้อยปีก่อนแล้ว
研究员的声音低了下来，屏幕上是一张灰色的旧照片。
เสียงของนักวิจัยแผ่วลง บนหน้าจอคือภาพถ่ายเก่าสีเทาภาพหนึ่ง
นักวิจัย
机器只能，没办法把它种回来。
เครื่องนี้ทำได้แค่จำลองความทรงจำ ไม่มีทางปลูกมันกลับคืนมาได้
เมล็ดพันธุ์เมล็ดหนึ่ง
林晓摘下，回到冰冷的金属房间。
หลินเสี่ยวถอดหมวกครอบศีรษะออก กลับมาอยู่ในห้องโลหะที่เย็นเยียบ
หลินเสี่ยว
把你们的研究给我，我想试试真的。
ขอเอกสารงานวิจัยของพวกคุณให้ฉันหน่อยค่ะ ฉันอยากลองทำของจริงดู
三年后，地下城的顶层，出现了第一片巴掌大的绿叶。
สามปีต่อมา ที่ชั้นบนสุดของเมืองใต้ดิน ใบไม้สีเขียวใบแรกขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้น
หลินเสี่ยว
你看，这次不用闭眼睛了。
ดูสิคะ ครั้งนี้ไม่ต้องหลับตาแล้ว