Promotion

ปรัชญา · HSK 6

อั่งเปาที่ว่างเปล่า

ชายชราที่เขียนตัวอักษรพู่กันขายในตลาดตรุษจีนทำให้หญิงสาวคนหนึ่งต้องคิดใหม่ว่าสิ่งที่เธอปรารถนาจริง ๆ คืออะไร

มุมหนึ่งของตลาดปลายปี

腊月二十八,集市挤得,林晚却被角落里一个写的老人吸引住了。

làyuèèrshíbā,jíshìjǐdéshuǐxièbùtōng,línwǎnquèbèijiǎoluòlǐyígèxiěchūnliándelǎorénxīyǐnzhùle。

วันที่ 28 เดือนสิบสองตามจันทรคติ ตลาดนัดแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ให้เดิน แต่หลินหว่านกลับถูกชายชราที่เขียนกลอนคู่ตรุษจีนอยู่ในมุมหนึ่งดึงดูดสายตาไว้

他面前的红纸上只有四个字:心安即归。

tāmiànqiándehóngzhǐshàngzhǐyǒusìgèzì:xīnānjíguī。

บนกระดาษแดงตรงหน้าเขามีเพียงสี่ตัวอักษร ใจสงบที่ใดที่นั่นคือบ้าน

หลินหว่าน

老先生,别人都写,您怎么写这个呀?

lǎoxiānshēng,biéréndōuxiězhāocáijìnbǎo,nínzěnmexiězhègeya?

คุณลุงคะ คนอื่นเขาเขียนกันว่าเรียกทรัพย์รับโชคทั้งนั้น ทำไมคุณลุงถึงเขียนแบบนี้คะ

ชายชรา

钱财年年求,求来求去,心反倒越来越空喽。

qiáncáiniánniánqiú,qiúláiqiúqù,xīnfǎndǎoyuèláiyuèkōnglou。

เงินทองน่ะขอกันทุกปี ขอไปขอมา ใจกลับยิ่งว่างเปล่าลงทุกที

林晚笑了笑,没接话,掏出手机扫了二维码。

línwǎnxiàolexiào,méijiēhuà,tāochūshǒujīsǎoleèrwéimǎ。

หลินหว่านยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร ควักโทรศัพท์มือถือออกมาสแกนคิวอาร์โค้ด

ซองแดงเปล่า

付完钱,老人却从抽屉里摸出一个空红包,地塞到她手里。

fùwánqián,lǎorénquècóngchōutìlǐmōchūyígèkōnghóngbāo,zhèngzhòngdìsāidàotāshǒulǐ。

จ่ายเงินเสร็จ ชายชรากลับล้วงซองแดงเปล่าใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก แล้วยัดใส่มือเธออย่างจริงจัง

หลินหว่าน

里头是空的呀,您是不是忘放东西了?

lǐtoushìkōngdeya,nínshìbushìwàngfàngdōngxīle?

ข้างในว่างเปล่านี่คะ คุณลุงลืมใส่อะไรลงไปหรือเปล่าคะ

ชายชรา

不空。你把今年最放下的那件事,写下来,封进去。

bùkōng。nǐbǎjīnniánzuìshèbùdéfàngxiàdenàjiànshì,xiěxiàlái,fēngjìnqù。

ไม่ว่างหรอก เรื่องที่ปีนี้หนูตัดใจวางลงไม่ได้ที่สุด เขียนมันออกมา แล้วผนึกใส่ลงไป

ชายชรา

等明年这个时候再拆开,看看还放不放得下。

děngmíngniánzhègeshíhòuzàichāikāi,kànkànháifàngbufàngdéxià。

รอถึงเวลานี้ของปีหน้าค่อยแกะออกดู ว่ายังวางลงได้หรือยัง

林晚握着那个的红包,忽然觉得它沉得很。

línwǎnwòzhenàgeqīngpiāopiāodehóngbāo,hūránjuédetāchéndéhěn。

หลินหว่านกำซองแดงที่เบาหวิวใบนั้นไว้ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันหนักเหลือเกิน

คืนส่งท้ายปีเก่า

夜,烟花在窗外炸响,林晚一个人坐在出租屋里。

chúxīyè,yānhuāzàichuāngwàizhàxiǎng,línwǎnyígèrénzuòzàichūzūwūlǐ。

คืนวันสิ้นปีตามจันทรคติ พลุแตกดังอยู่นอกหน้าต่าง หลินหว่านนั่งอยู่คนเดียวในห้องเช่า

她本想写下那份没争到的,可笔尖悬在纸上,迟迟落不下去。

tāběnxiǎngxiěxiànàfènméizhēngdàodeshēngzhí,kěbǐjiānxuánzàizhǐshàng,chíchíluòbúxiàqù。

เดิมทีเธอตั้งใจจะเขียนเรื่องตำแหน่งที่แย่งมาไม่ได้ แต่ปลายปากกากลับค้างอยู่เหนือกระดาษ ไม่ยอมลงสักที

手机里躺着母亲三天前发来的消息,她一直没回。

shǒujīlǐtǎngzhemǔqīnsāntiānqiánfāláidexiāoxī,tāyìzhíméihuí。

ในโทรศัพท์มีข้อความที่แม่ส่งมาเมื่อสามวันก่อนนอนอยู่ เธอยังไม่ได้ตอบเลยสักครั้ง

หลินหว่าน

原来我真正没放下的,根本不是那份工作。

yuánláiwǒzhēnzhèngméifàngxiàde,gēnběnbúshìnàfèngōngzuò。

ที่แท้สิ่งที่ฉันวางลงไม่ได้จริง ๆ ไม่ใช่งานนั้นเลยสักนิด

她拨通了那个号码,听筒里很快传来母亲带着哭腔的笑。

tābōtōnglenàgehàomǎ,tīngtǒnglǐhěnkuàichuánláimǔqīndàizhekūqiāngdexiào。

เธอกดโทรออกไปยังเบอร์นั้น ในหูฟังก็ดังเสียงหัวเราะของแม่ที่ปนเสียงสะอื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หนึ่งปีต่อมา

第二年腊月,林晚又挤进那条集市,特意绕到那个角落。

dìèrniánlàyuè,línwǎnyòujǐjìnnàtiáojíshì,tèyìràodàonàgejiǎoluò。

เดือนสิบสองตามจันทรคติของปีถัดมา หลินหว่านเบียดเข้าไปในตลาดนัดสายนั้นอีกครั้ง แล้วตั้งใจอ้อมไปยังมุมเดิม

老人还在,红纸上依旧是那四个字。

lǎorénháizài,hóngzhǐshàngyījiùshìnàsìgèzì。

ชายชรายังอยู่ที่เดิม บนกระดาษแดงก็ยังคงเป็นสี่ตัวอักษรเดิม

หลินหว่าน

老先生,您那个红包我拆了。里头那件事,早放下了。

lǎoxiānshēng,nínnàgehóngbāowǒchāile。lǐtounàjiànshì,zǎofàngxiàle。

คุณลุงคะ ซองแดงของคุณลุงหนูแกะออกแล้ว เรื่องที่อยู่ข้างใน หนูวางลงได้ตั้งนานแล้วค่ะ

ชายชรา

放下了就好。今年还要不要一个?

fàngxiàlejiùhǎo。jīnniánháiyàobuyàoyígè?

วางลงได้ก็ดีแล้ว ปีนี้ยังอยากได้อีกสักใบไหม

หลินหว่าน

要。这回我想封一句谢谢妈,等明年回家亲手给她。

yào。zhèhuíwǒxiǎngfēngyíjùxièxièmā,děngmíngniánhuíjiāqīnshǒugěitā。

เอาค่ะ คราวนี้หนูอยากผนึกคำว่าขอบคุณแม่ลงไป ปีหน้ากลับบ้านจะได้ยื่นให้แม่กับมือค่ะ

คำสำคัญ