หมาป่าตัวหนึ่งเบื่อหน่ายชีวิตล่าเหยื่อที่วันหนึ่งอิ่มอีกวันหนึ่งอด มันหมอบอยู่บนสันเขาแล้วมองลงไปยังหมู่บ้าน อยากได้ชีวิตอบอุ่นสุขสบายเบื้องล่างนั้นบ้าง เมื่อแม่มดเสนอจะเปลี่ยนมันให้เป็นคนโดยแลกกับอิสรภาพ หมาป่าก็พยักหน้าตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จนกระทั่งคืนหนึ่งได้ยินเสียงหอนของพวกพ้องดังมาจากป่าลึก มันจึงรู้ว่าสิ่งที่เพิ่งแลกไปนั้นมีค่าเพียงใด
บนสันเขา มองลงไปยังหมู่บ้าน
深秋的傍晚，一只老狼趴在上，舔着前爪上一道还没好的伤口。
เย็นวันหนึ่งในปลายฤดูใบไม้ร่วง หมาป่าแก่ตัวหนึ่งหมอบอยู่บนสันเขา เลียแผลที่ขาหน้าซึ่งยังไม่หายดี
它已经两天没吃东西了，肚子饿得发慌，山风一吹，浑身的毛都立了起来。
มันไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว ท้องหิวจนใจสั่น พอลมภูเขาพัดมาที ขนทั้งตัวก็ลุกชันขึ้น
山脚下的村庄亮起了一盏盏灯，烟囱里冒出，隐约还飘来一阵炖肉的香味。
หมู่บ้านที่เชิงเขาทยอยจุดตะเกียงขึ้นทีละดวง ควันไฟจากครัวลอยออกจากปล่องไฟ และยังมีกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นลอยมาแผ่ว
หมาป่าแก่
“看看人家，”老狼盯着那片灯火嘟囔，“天一黑就有热饭热汤，哪像我，连下顿在哪儿都不知道。”
“ดูคนพวกนั้นสิ” หมาป่าแก่จ้องแสงไฟกลุ่มนั้นแล้วบ่นพึมพำ “พอฟ้ามืดก็มีข้าวร้อนแกงร้อนกิน ไม่เหมือนข้า มื้อหน้าจะได้กินที่ไหนยังไม่รู้เลย”
它越看越，连那道伤口的疼都忘了，直到月亮爬上了树梢。
ยิ่งมองก็ยิ่งอยากได้ จนลืมแม้กระทั่งความเจ็บของแผลนั้นไป กระทั่งดวงจันทร์ไต่ขึ้นถึงยอดไม้
ข้อเสนอของแม่มด
第二天清早，一个的老太婆从林子里钻出来，眯着眼笑，仿佛早就听见了它夜里那番话。
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หญิงชราคนหนึ่งที่ยันไม้เท้าเดินลอดออกมาจากป่า หรี่ตายิ้ม ราวกับได้ยินคำพูดของมันเมื่อคืนมาตลอด
แม่มด
“想过那种日子，是吧？”老太婆压低了声音，“我能把你变成人，住进村里，吃饱穿暖。”
“อยากใช้ชีวิตแบบนั้นใช่ไหมล่ะ” หญิงชราลดเสียงลงต่ำ “ข้าเปลี่ยนเจ้าให้เป็นคนได้ ให้เข้าไปอยู่ในหมู่บ้าน กินอิ่มนอนอุ่น”
หมาป่าแก่
“真的？那我要拿什么换？”狼的耳朵一下子竖了起来，往前凑了半步。
“จริงหรือ แล้วข้าต้องเอาอะไรไปแลก” หูของหมาป่าตั้งชันขึ้นทันที แล้วขยับเข้าไปข้างหน้าครึ่งก้าว
แม่มด
“也不要多，”她伸出干瘦的手指点了点它的胸口，“就拿你那身想跑就跑的自由来换，公平吧？”
“ก็ไม่ได้เอามากมายอะไร” นางยื่นนิ้วมือผอมแห้งออกมาจิ้มที่อกของมัน “แค่เอาอิสรภาพที่อยากวิ่งเมื่อไรก็วิ่งของเจ้ามาแลก ยุติธรรมดีไหมล่ะ”
หมาป่าแก่
“换！”它想都没想就答应了，满脑子全是那碗热汤，根本没把“自由”两个字放在心上。
“แลก” มันตอบตกลงโดยไม่คิดอะไรเลย ในหัวมีแต่แกงร้อนชามนั้น ไม่ได้เอาคำว่า “อิสรภาพ” ใส่ไว้ในใจแม้แต่น้อย
ชีวิตในหมู่บ้าน
魔法一过，狼成了村里一个年轻力壮的长工，住进了一间带屋顶的小屋。
พอเวทมนตร์ผ่านไป หมาป่าก็กลายเป็นลูกจ้างประจำหนุ่มแน่นคนหนึ่งของหมู่บ้าน ได้เข้าไปอยู่ในกระท่อมหลังเล็กที่มีหลังคา
头几天，他确实吃得饱、睡得暖，可没过多久就觉得处处都不对劲。
ไม่กี่วันแรกเขากินอิ่มนอนอุ่นจริงอย่างที่คิด แต่ไม่นานนักก็เริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวมันไม่ชอบมาพากล
นายจ้าง
“天没亮就得起来挑水，吃饭要等大伙儿一起，门口那条狗见了你都不许追。”主人一条一条交代。
“ฟ้ายังไม่สว่างก็ต้องลุกขึ้นมาหาบน้ำ จะกินข้าวต้องรอทุกคนพร้อมกัน หมาตัวนั้นที่หน้าประตูเห็นแกแล้วก็ห้ามไล่” นายจ้างสั่งกฎระเบียบให้ทีละข้อ
夜里躺在床上，他睡不着，老想起从前在山里追着风跑、想停就停的那股痛快劲儿。
กลางคืนนอนอยู่บนเตียง เขาพลิกไปพลิกมาจนนอนไม่หลับ เอาแต่นึกถึงความสะใจเมื่อครั้งอยู่บนภูเขา ที่ได้วิ่งไล่ตามสายลม อยากหยุดเมื่อไรก็หยุด
หมาป่าที่กลายเป็นคนแล้ว
“饭是有了，”他对着黑黢黢的屋顶低声说，“可这心里头，怎么的，比饿肚子还难受。”
“ข้าวปลาน่ะมีแล้ว” เขาพูดกับหลังคาที่มืดสนิทด้วยเสียงต่ำ “แต่ในใจนี่ทำไมมันโหวงเหวงนัก ทรมานยิ่งกว่าตอนท้องหิวเสียอีก”
เสียงหอนในค่ำคืน
一个起风的夜里，山那头忽然传来一声长长的，接着又是一声，一声接一声。
คืนหนึ่งที่ลมพัดแรง จากภูเขาอีกฟากจู่ก็มีเสียงหมาป่าหอนยาวลอยมาหนึ่งครั้ง ตามด้วยอีกครั้ง แล้วก็ครั้งแล้วครั้งเล่า
他猛地从床上坐起来，心跳得厉害，喉咙里竟不由自主地想跟着应上一声。
เขาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง หัวใจเต้นแรง ในลำคอกลับอยากหอนขานรับไปด้วยโดยที่ห้ามตัวเองไม่ได้
那一刻他全明白了：原来他要的从来不是一间小屋，而是想跑就跑、想嚎就嚎的那条命。
ชั่วขณะนั้นเขาเข้าใจทุกอย่าง ที่แท้สิ่งที่เขาต้องการไม่เคยเป็นกระท่อมสักหลัง แต่เป็นชีวิตที่อยากวิ่งเมื่อไรก็วิ่ง อยากหอนเมื่อไรก็หอน
หมาป่าที่กลายเป็นคนแล้ว
天还没亮，他就摸黑跑去敲老太婆的门：“把我变回去，要冷要饿我都认了，我不要这屋顶了！”
ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เขาก็คลำทางในความมืดวิ่งไปเคาะประตูบ้านหญิงชรา “เปลี่ยนข้ากลับไปเถอะ จะหนาวจะหิวข้ายอมรับได้หมด ข้าไม่เอาหลังคานี่แล้ว”
天亮时，一只老狼又出现在上，迎着冷风深深吸了一口气，朝那群同伴的方向纵身奔去。
เมื่อฟ้าสาง หมาป่าแก่ตัวหนึ่งก็ปรากฏบนสันเขาอีกครั้ง สูดลมหนาวเข้าปอดลึก แล้วทะยานวิ่งไปทางที่ฝูงพวกพ้องอยู่