ในหมู่บ้านที่จมอยู่ในพายุทรายวันแล้ววันเล่า ชายชราคนหนึ่งยังคงออกไปยืนรอที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน รอหลานชายที่เมื่อครั้งกระโน้นเคยสัญญาว่าจะพาเขาไปดูโอลิมปิก ทุกเย็นเขาจะหยิบเหรียญรางวัลที่หมองคล้ำออกมาดู จนถึงวันที่พายุพัดเอาสิ่งที่เขายึดไว้ไปจนหมดสิ้น
ปลายทางถนนฝุ่นทราย
天还没全黑，就从西边压过来了。
ฟ้ายังไม่มืดสนิทดี พายุทรายก็บ่าเข้ามาจากทางทิศตะวันตกแล้ว
那截断墙后面，老周缩着脖子，眯起眼往土路尽头瞧。
หลังกำแพงหักท่อนนั้นตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ลุงโจวหดคอ หรี่ตามองไปยังปลายถนนดิน
路上空荡荡的，只有几个塑料袋被风卷着，在半空打转。
บนถนนว่างเปล่า มีเพียงถุงพลาสติกไม่กี่ใบที่ถูกลมม้วนพัด หมุนวนอยู่กลางอากาศ
ลุงโจว
再等一会儿，再等一会儿就回去。
รออีกสักครู่ รออีกสักครู่แล้วจะกลับ
这句话他对自己念了多少个黄昏，连他自己都数不清了。
ประโยคนี้เขาพร่ำบอกตัวเองมาแล้วกี่ยามเย็น แม้แต่ตัวเขาเองก็นับไม่ถ้วน
เหรียญรางวัลที่หมองคล้ำ
屋里点着一盏昏黄的灯，老周从抽屉最里头摸出一个绒布小包。
ในบ้านจุดตะเกียงดวงหนึ่งที่ให้แสงเหลืองสลัว ลุงโจวคลำหยิบห่อผ้ากำมะหยี่ใบเล็กออกมาจากก้นลิ้นชักด้านในสุด
包里是一枚，边上的早就磨掉了，露出底下发暗的铜色。
ในห่อคือเหรียญรางวัลหนึ่งเหรียญ ชั้นชุบตรงขอบสึกหลุดไปนานแล้ว เผยให้เห็นสีทองแดงหม่นที่อยู่ข้างใต้
他用袖口擦了擦，铜锈没下去多少，倒把袖子蹭脏了。
เขาใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดถูอยู่ครู่หนึ่ง สนิมทองแดงแทบไม่จางลง กลับทำให้แขนเสื้อเปื้อนไปเสียเปล่า ๆ
ลุงโจว
小军当年塞给我的时候，还说这是他给我买的呢。
ตอนที่เสี่ยวจวินยัดใส่มือผมเมื่อปีนั้น เขายังบอกว่านี่เป็นของที่เขาเก็บเงินซื้อมาให้ผมเชียวนะ
ลุงโจว
他凑到我耳朵边说，爷，等我挣了大钱，就带您去现场看奥运会。
เขาซบเข้ามาข้างหูผมแล้วบอกว่า ปู่ครับ พอผมหาเงินก้อนใหญ่ได้เมื่อไร ผมจะพาปู่ไปดูโอลิมปิกถึงในสนามเลย
คำพูดของคนที่หน้าประตู
隔壁的王婶端着半碗过来，看见他又在摆弄那枚。
ป้าหวังบ้านข้าง ๆ ยกผักดองมาครึ่งชาม เห็นเขากำลังหยิบจับเหรียญรางวัลนั้นเล่นอยู่อีกแล้ว
ป้าหวัง
老周啊，孩子在外头三年没信儿了，你心里也该有个数。
ลุงโจวเอ๊ย เด็กมันไปอยู่ข้างนอกสามปีไม่มีข่าวคราวสักนิด ในใจลุงก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะคะ
ลุงโจว
他忙嘛，城里头哪有那么容易，过两天准来信。
เขายุ่งน่ะครับ อยู่ในเมืองจะง่ายที่ไหนกัน อีกสองสามวันต้องมีจดหมายมาแน่
王婶张了张嘴，到底没再说什么，把往桌上一搁就走了。
ป้าหวังอ้าปากจะพูด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก วางชามผักดองลงบนโต๊ะแล้วก็เดินจากไป
门一关上，老周握着的手指，慢慢收紧了。
พอประตูปิดลง นิ้วมือของลุงโจวที่กำเหรียญรางวัลอยู่ก็ค่อย ๆ บีบแน่นขึ้น
ถูกลมพัดพาไป
第二天后半夜，像发了疯，把窗户拍得一阵阵响。
คืนถัดมาหลังเที่ยงคืน พายุทรายบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ ซัดกระแทกบานหน้าต่างดังเป็นระลอก ๆ
天，老周还是揣着那张孙子的旧照片，挪到了。
ฟ้าสางรำไร ลุงโจวยังคงซุกรูปถ่ายเก่าของหลานชายไว้ในอก แล้วย่างเท้าช้า ๆ ออกไปถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
一阵狂风扑过来，照片从他里被生生抽走，转眼卷进了黄沙里。
ลมกรรโชกพัดเข้าใส่ระลอกหนึ่ง รูปถ่ายถูกกระชากออกจากซอกนิ้วของเขาไปดื้อ ๆ ชั่วพริบตาก็ถูกม้วนหายเข้าไปในทรายสีเหลือง
他没去追，只是站着，任风把帽子也掀掉了。
เขาไม่ได้วิ่งตามไป เพียงแต่ยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ลมพัดหมวกหลุดปลิวไปด้วย
老周转过身，背着风往家走，脚步比来时慢了许多。
ลุงโจวหันหลังกลับ เดินหันหลังให้ลมมุ่งกลับบ้าน ฝีเท้าช้ากว่าตอนขามาอยู่มาก