-儿、家、-们、-头、-子

คำหลัก + คำปัจจัย (儿 (ér) / 家 (jiā) / 们 (men) / 头 (tou) / 子 (zi)) จะได้คำนาม เช่น 画 (huà วาด) + 儿 กลายเป็น 画儿 (huàr ภาพวาด) 瓶 (píng) + 子 กลายเป็น 瓶子 (píngzi ขวด)

ใช้เมื่อต้องการเปลี่ยนคำให้เป็นคำนามหรือสร้างชื่อเรียกที่คุ้นหู 儿 กับ 子 ทำให้คำฟังดูเป็นกันเอง มักใช้กับสิ่งของ (画儿 ภาพวาด 瓶子 ขวด 屋子 (wūzi) ห้อง) 家 ใช้กับคนที่มีความเชี่ยวชาญ (画家 (huàjiā) จิตรกร 作家 (zuòjiā) นักเขียน) 们 เติมหลังคำนามหรือคำสรรพนามที่หมายถึงคนเพื่อบอกความเป็นพหูพจน์ (朋友们 (péngyoumen) เพื่อนๆ 老师们 (lǎoshīmen) คุณครูทั้งหลาย) 头 ใช้กับสิ่งของหรือตำแหน่ง (石头 (shítou) ก้อนหิน 里头 (lǐtou) ข้างใน)

ภาษาไทยใช้คำว่า พวก นำหน้าได้ทั้งคนและสิ่งของ (พวกเพื่อน พวกหนังสือ) ผู้เรียนจึงมักเติม 们 ให้คำนามที่ไม่ใช่คน เช่น 书们 หรือ 桌子们 ซึ่งผิด 们 ใช้กับคนเท่านั้น และเมื่อมี 们 แล้วห้ามใส่จำนวนที่ระบุชัดอีก เช่น 三个朋友们 (sān ge péngyoumen) ผิด เพราะ 们 บอกพหูพจน์แบบรวมๆ อยู่แล้ว นอกจากนี้คำนามแต่ละคำรับคำปัจจัยได้ไม่เหมือนกัน ต้องจำเป็นคำๆ ไป

คำปัจจัยเหล่านี้เกือบทั้งหมดออกเสียงเบา ไม่ลงน้ำหนัก