“把”字句1：表处置

ประธาน + 把 + กรรม + คำกริยา + ส่วนที่ตามมา (ต้องมีส่วนหลังคำกริยาเสมอ ห้ามปล่อยคำกริยาโดดๆ) มีสามรูปที่พบบ่อย (1) ...คำกริยา + 在/到 + สถานที่ คือวางไว้ตรงไหน ส่งไปถึงไหน (2) ...คำกริยา (+给) + กรรมที่ 2 คือมอบอะไรให้ใคร (3) ...คำกริยา + ส่วนเสริมบอกผล ทิศทาง หรือสภาพ (ส่วนที่ตามหลังคำกริยาเพื่อบอกผล ทิศทาง หรือระดับ)

เมื่อต้องการบอกให้ชัดว่ากรรม ซึ่งมักเป็นสิ่งที่ระบุตัวได้แน่นอน ถูกจัดการอย่างไรและผลเป็นอย่างไร เช่น วางหนังสือขึ้นบนโต๊ะ ส่งเพื่อนถึงสถานีรถ ล้างมือจนสะอาด

ต่างจากประโยคธรรมดา (ประธาน คำกริยา กรรม) ตรงที่ประโยค 把 ย้ายกรรมมาไว้หน้าคำกริยาและต้องมีส่วนบอกผลตามหลังเสมอ และต่างจากประโยค 被 (bèi) ที่บอกการถูกกระทำ เพราะประโยค 把 มองจากฝั่งผู้ลงมือ

ภาษาไทยไม่มีโครงสร้างแบบ 把 เลย จุดที่ใกล้เคียงที่สุดคือรูป เอา...ไป... หรือ เอา...มา... (เอาหนังสือไปวางบนโต๊ะ ตรงกับ 把书放在桌子上) ให้ยึดรูปนี้เป็นสะพานไว้ก่อน ข้อผิดที่พบมากที่สุดคือปล่อยคำกริยาไว้โดดๆ หลังกรรมโดยไม่มีส่วนบอกผล ผิด: 我把书看 ถูก: 我把书看完了 อีกข้อคือใช้ 把 กับคำกริยาที่ไม่ได้ลงมือทำอะไรกับสิ่งใด เช่น 喜欢 (xǐhuan ชอบ) 是 (shì เป็น) 有 (yǒu มี) และวาง 了 หรือคำปฏิเสธ 没 (méi) ผิดที่ โดย 没 ต้องอยู่หน้า 把