一……也/都+不/没⋯⋯

一 (yī หนึ่ง) + ลักษณนาม (เช่น 句 ประโยค 口 อึก 个 อัน 次 ครั้ง) + (คำนาม) + 也 (yě) หรือ 都 (dōu) + 不 (bù) หรือ 没 (méi) + คำกริยา ส่วน 一 บวกลักษณนาม สร้างปริมาณที่น้อยที่สุดขึ้นมา แล้ว 也/都 ผนวกกับ 不/没 ทำให้การปฏิเสธหนักแน่น

เมื่อต้องการเน้นว่าไม่เลยแม้แต่นิดเดียว เช่น 一句也不会说 (พูดไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว)

ใช้ 不 เมื่อปฏิเสธเรื่องปัจจุบัน ความเคยชิน หรือความสามารถ (不会说, 不认识) ใช้ 没 เมื่อปฏิเสธเรื่องที่เกิดไปแล้วในอดีต (没喝, 没去过) ส่วน 也 กับ 都 ตรงนี้ใช้แทนกันได้

ลืม 也 หรือ 都 ทำให้ประโยคหมดน้ำหนัก ข้อได้เปรียบของผู้เรียนชาวไทยคือภาษาไทยมีคำรับแบบนี้เหมือนกัน (แม้แต่ประโยคเดียวก็พูดไม่ได้) คำว่า ก็ ตรงกับ 也 และ 都 พอดี จึงจำง่าย จุดที่พลาดจริงคือสับสนระหว่าง 不 กับ 没 เพราะภาษาไทยใช้คำว่า ไม่ คำเดียวคุมทั้งสองกรณี ให้จำว่า 没 ใช้กับเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ส่วน 不 ใช้กับความสามารถ ความเคยชิน และอนาคต