把、被、叫、让

ประโยคเน้นการจัดการ: ประธาน + 把 + กรรม + คำกริยา + ส่วนอื่น เช่น 我把手机放在书包里 (ฉันเอาโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋า) ประโยคถูกกระทำ: ประธาน (ผู้ถูกกระทำ) + 被/叫/让 + ผู้กระทำ + คำกริยา + ส่วนอื่น เช่น 裙子被我弄脏了 (กระโปรงถูกฉันทำเปื้อน)

ใช้ 把 เมื่อต้องการเน้นว่าจัดการกับสิ่งหนึ่งอย่างไรและได้ผลอย่างไร ใช้ 被/叫/让 เมื่อต้องการบอกว่าประธานถูกกระทำ 叫 กับ 让 เป็นภาษาพูด และต้องระบุผู้กระทำเสมอ ส่วน 被 เป็นทางการกว่าและละผู้กระทำได้ (被弄脏了)

把 มองจากฝั่งผู้ลงมือ ส่วน 被/叫/让 มองจากฝั่งผู้ถูกกระทำ เรื่องเดียวกันพูดได้สองแบบ 我把裙子弄脏了 กับ 裙子被我弄脏了

ฝั่งประโยคถูกกระทำนั้นภาษาไทยช่วยได้มาก เพราะคำว่า ถูก และ โดน เรียงเหมือนกันเป๊ะ คือ ผู้ถูกกระทำ + ถูก + ผู้กระทำ + คำกริยา (กระโปรงถูกฉันทำเปื้อน) แต่ฝั่ง 把 ไม่มีในภาษาไทย จุดที่ใกล้เคียงที่สุดคือรูป เอา...ไป... (เอาหนังสือไปวางบนโต๊ะ = 把书放在桌子上) ให้ยึดโครงนี้ไว้ก่อน ที่สำคัญที่สุดคือหลังคำกริยาในประโยค 把 และประโยค 被 ต้องมีส่วนอื่นเสมอ จะเป็นผลลัพธ์ 了 หรือที่หมายก็ได้ ห้ามปล่อยคำกริยาโดดๆ ผิด: 裙子被我弄 ถูก: 裙子被我弄脏了 นอกจากนี้ 叫 กับ 让 ในความหมายถูกกระทำต้องระบุผู้กระทำ ห้ามละ

นอกจากทำหน้าที่บอกการถูกกระทำแล้ว 叫 ยังแปลว่า เรียก (叫名字 เรียกชื่อ) และ 让 ยังแปลว่า ให้ หรือ ยอมให้ (让座 สละที่นั่ง)