啊

啊 (à / a) + ส่วนที่เหลือของประโยค เช่น 啊，你怎么在这里？(อ้าว ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่)

ใช้เมื่อมีปฏิกิริยาทันทีต่อสิ่งที่ไม่คาดคิด (啊，你怎么在这里) เมื่อนึกออกขึ้นมาได้ (啊，我明白了 อ๋อ เข้าใจแล้ว) หรือเมื่อชื่นชมและตื้นตัน (啊！太美了 โอ้ สวยจัง)

啊 ที่อยู่ต้นประโยคเป็นคำอุทาน (แสดงอารมณ์ ออกเสียงชัดเจน) ต่างจาก 啊 ที่อยู่ ท้าย ประโยค ซึ่งตอนนั้นมันเป็นคำช่วยแสดงน้ำเสียง (คำที่เติมท้ายประโยคเพื่อแสดงน้ำเสียง) ทำให้ประโยคนุ่มลง เช่น 好啊 (hǎo a ดีเลย)

สับสน 啊 (คำอุทานแสดงอารมณ์ ต้นประโยค) กับคำอุทานอื่นอย่าง 唉 (ài เสียงถอนหายใจหรือเสียดาย) หรือ 哦 (ó เสียง โอ๋ ตอนเข้าใจ) และผู้เรียนไทยที่ชินกับคำลงท้ายอย่าง นะ จ๊ะ มักเผลอทิ้ง 啊 ไว้ท้ายประโยคทั้งที่ต้องการแสดงความตกใจ ทำให้กลายเป็นน้ำเสียงนุ่มแทน นอกจากนี้ระดับเสียงของ 啊 เปลี่ยนตามอารมณ์ ถ้าประหลาดใจจะสูงและสั้น ถ้าชื่นชมจะลากยาว