将

ประธาน (คนหรือสิ่งที่กระทำ) + 将 (jiāng) + กรรม + คำกริยา + ส่วนประกอบอื่น ตัวอย่าง 父母将他送到中国 (พ่อแม่ส่งเขาไปประเทศจีน)

ใช้ในเอกสารทางการ ระเบียบ ประกาศ และภาษาเขียน (禁止将书带出 - ห้ามนำหนังสือออกไปข้างนอก) เวลาคุยกันในชีวิตประจำวันใช้ 把 (bǎ) จะเป็นธรรมชาติกว่า

将 (jiāng) เท่ากับ 把 (bǎ) ทั้งความหมายและวิธีใช้ ต่างกันแค่น้ำเสียงที่เป็นทางการกว่า นอกจากนี้ 将 ยังมีความหมายอื่นอีก คือ 将 ที่อ่านว่า jiāng เสียงที่หนึ่ง ใช้บอกอนาคตแปลว่า "กำลังจะ จะ" (เช่น 将要 jiāngyào) ส่วน 将 ที่อ่านว่า jiàng เสียงที่สี่ แปลว่า "แม่ทัพ นายพล" (将军 jiāngjūn - แม่ทัพ) อักษรตัวเดียวกันเป๊ะ ต่างกันที่วรรณยุกต์อย่างเดียว jiāng กับ jiàng ถ้าออกเสียงผิดวรรณยุกต์ความหมายจะเปลี่ยนไปคนละเรื่องทันที

ภาษาไทยไม่มีโครงสร้างแบบ 把/将 เลย ประโยคภาษาไทยเรียง ประธาน + คำกริยา + กรรม เสมอ (พ่อแม่ส่งเขาไปเรียนที่จีน) ผู้เรียนจึงมักเผลอเรียงตามภาษาแม่ออกมาเป็น 将送他到中国 ซึ่งผิด ต้องจำว่าหลัง 将 ให้วางกรรมก่อนแล้วจึงตามด้วยคำกริยา คือ 将他送到中国 อีกข้อคือคำกริยาที่ตามหลังกรรมจะยืนโดด ๆ ตัวเดียวไม่ได้ ต้องมีส่วนประกอบตามมาด้วย (ส่วนเสริมท้ายกริยา ผลลัพธ์ ทิศทาง) พูดว่า 将他送到中国 ได้ แต่พูดห้วน ๆ ว่า 将他送 ไม่ได้