被动句4：主语+被/叫/让+宾语+给+动词+其他成分

ประธาน (สิ่งที่ถูกกระทำ) + 被/叫/让 + กรรม (ผู้ก่อการกระทำ) + 给 + คำกริยา + ส่วนประกอบอื่น โดย 被 (bèi) 叫 (jiào) 让 (ràng) ล้วนเป็นตัวบ่งชี้การถูกกระทำ ส่วน 给 (gěi) ตรงนี้ไม่ได้แปลว่า ให้ แต่เป็นคำช่วยเสริมน้ำเสียงเพื่อเน้นย้ำ

ใช้เมื่อเล่าเรื่องที่ไม่พึงประสงค์ซึ่งเกิดขึ้นแล้ว เช่น ของแตก รถถูกขโมย เรื่องถูกลืม และต้องการเน้นผลลัพธ์ 叫 กับ 让 เอนไปทางภาษาพูด ส่วน 被 ใช้ได้ทั้งในภาษาเขียน

ถ้าใช้ 叫 หรือ 让 ต้องระบุผู้ก่อการกระทำไว้ข้างหลังเสมอ แต่ถ้าใช้ 被 จะละไว้ก็ได้ (被摔碎了) ส่วน 给 ตัดออกแล้วประโยคก็ยังถูก เพราะเติมเข้ามาเพียงเพื่อเพิ่มน้ำเสียงเท่านั้น

ลืมใส่กรรม (ผู้ก่อการกระทำ) หลัง 叫/让 จะพูดว่า 自行车叫给偷走了 ไม่ได้ ผู้เรียนชาวไทยพลาดข้อนี้บ่อยเป็นพิเศษ เพราะภาษาไทยใช้ ถูก หรือ โดน โดยไม่ต้องบอกผู้กระทำก็ได้ เช่น จักรยานโดนขโมยไปแล้ว ต้องจำว่าเสรีภาพแบบนี้มีเฉพาะกับ 被 เท่านั้น อีกข้อคือเข้าใจ 给 ผิดว่าแปลว่า ให้ และลืมว่าคำกริยาในประโยคถูกกระทำต้องมีส่วนประกอบอื่นตามหลัง เช่น 了 碎 走 จะยืนลำพังไม่ได้ ข้อหลังนี้เทียบเคียงกับภาษาไทยได้ เพราะภาษาไทยก็มักมีคำว่า ไป หรือ แล้ว ปิดท้ายเช่นกัน