-化、-式、-型、-性

[คำนาม / คำคุณศัพท์ตั้งต้น] + 化 huà / 式 shì / 型 xíng / 性 xìng

-化 บอกกระบวนการเปลี่ยนแปลงไปสู่สภาพใดสภาพหนึ่ง เช่น 现代 xiàndài (ทันสมัย) → 现代化 (การทำให้ทันสมัย) ; -式 บอกแบบหรือสไตล์ เช่น 美 měi (อเมริกา) → 美式 (แบบอเมริกัน) ; -型 บอกประเภทหรือขนาด เช่น 小 xiǎo (เล็ก) → 小型 (ขนาดเล็ก) ; -性 บอกคุณสมบัติหรือลักษณะเฉพาะ เช่น 普遍 pǔbiàn (แพร่หลาย) → 普遍性 (ความแพร่หลาย)

ภาษาไทยสร้างคำด้วย ความ- และ การ- ได้ค่อนข้างอิสระ นึกคำไหนขึ้นมาก็เติมหน้าได้แทบทุกคำ (ความสวย ความสำคัญ ความเป็นไปได้ การเดินทาง การประชุม) ผู้เรียนจึงมักเข้าใจไปเองว่าปัจจัยของภาษาจีนก็ประกอบได้อิสระแบบเดียวกัน แล้วคิดคำขึ้นใหม่ตามใจ ความจริงคำตั้งต้นแต่ละคำในภาษาจีนเข้ากับปัจจัยได้เพียงบางตัวที่ตายตัวเท่านั้น (เช่น พูดว่า 现代化 แต่ไม่พูด 现代性 ในความหมาย "การทำให้ทันสมัย") จึงต้องจำเป็นคำ ๆ ไป อย่าประกอบขึ้นเอง อีกจุดที่ต่างกันคือ ความ- และ การ- วางไว้หน้าคำ แต่ 化 式 型 性 วางไว้ท้ายคำเสมอ