尚

尚 (shàng) + 无 หรือ 未 หรือ 需 หรือ 待 เช่น 尚无 (shàng wú = ยังไม่มี) และ 尚需 (shàng xū = ยังคงจำเป็นต้อง) 尚 มักไปคู่กับคำไวยากรณ์ (คำที่ทำหน้าที่ทางไวยากรณ์อย่างเดียว) ที่มีกลิ่นภาษาเขียน เช่น 无 (wú ไม่มี) 未 (wèi ยังไม่) 待 (dài รอ)

ใช้เฉพาะในภาษาเขียน / ภาษาทางการ (หนังสือ เอกสาร) มีกลิ่นภาษาโบราณ (วิธีใช้แบบเก่าที่เป็นทางการ) เวลาพูดกันจริง ๆ ให้ใช้ 还 (hái) หรือ 还没 (hái méi)

尚 (shàng) เท่ากับ 还 (hái ยังคง) แต่เป็นทางการกว่ามาก และ 尚 มักประกบกับคำไวยากรณ์พยางค์เดียวแบบภาษาเขียน เช่น 尚无 และ 尚需 ส่วน 还 ใช้ได้อย่างสบายในภาษาพูด เช่น 还没有

การนำ 尚 มาใช้ในประโยคพูดประจำวันจะฟังแข็งมาก และการเอา 尚 ไปประกบคำปฏิเสธของภาษาพูดอย่าง 没有 นั้นผิด เขียน 尚没有进展 ไม่ได้ ต้องเป็น 尚无进展 คือระดับภาษาของทั้งสองคำต้องเสมอกัน ผู้เรียนไทยพลาดจุดนี้ง่าย เพราะภาษาไทยใช้คำว่า ยัง ประกบกับคำปฏิเสธคำเดียวคือ ไม่ ได้ทุกระดับความเป็นทางการ จึงไม่มีความรู้สึกว่าต้องเปลี่ยนคู่คำตามระดับภาษา