之

A + 之 + B (เท่ากับ A 的 B) เช่น 梦之书 (mèng zhī shū หนังสือแห่งความฝัน) และ 所爱之人 (suǒ ài zhī rén คนที่ตนรัก)

ใช้ในชื่อเรียก หัวข้อ บทกวี ประโยคที่เป็นทางการ และสำนวนตายตัว ให้ความรู้สึกกระชับ คลาสสิก และสง่างาม

之 ใช้แทน 的 เมื่อต้องการสีสันเชิงวรรณศิลป์ แต่ 之 ยังทำหน้าที่เป็นคำสรรพนามแทนกรรม (สิ่งที่ถูกกระทำ) ได้ด้วย เช่น 观之 (guān zhī ดูมัน) ซึ่งต่างจาก 的 โดยสิ้นเชิง

การใช้ 之 เกินพอดีในประโยคพูดประจำวันจะทำให้ฟังดัดจริตและฝืน การซ้อนหลายชั้นเป็น A之B之C จะทำให้สับสน ควรสงวน 之 ไว้ใช้กับกลุ่มคำตายตัวสั้น ๆ จุดที่ผู้เรียนไทยพลาดหนักที่สุดคือลำดับคำ เพราะภาษาไทยเรียงว่า คำนามหลัก + ของ + เจ้าของ คือ หนังสือแห่งความฝัน โดยเอาคำนามหลักขึ้นก่อน แต่ภาษาจีนกลับด้านเป็น 梦之书 คือเอาส่วนขยายขึ้นก่อนแล้วปิดท้ายด้วยคำนามหลัก ผู้เรียนจึงเผลอเขียนเป็น 书之梦 ซึ่งความหมายกลายเป็นอีกอย่างไปเลย